عرفان پور ))عشق کمی تحقیق کنم تا در مورد آن کمی بیشتر بدانیم ولی نتیجه گیری به عهده خودتان است چون هر کسی یه برداشتی از این مطالب میکنه. خوب نتیجه تحقیق ما هم این شد:

عشق

((بیماریی است که مردم آن را به خویشتن کشد ، چنان باشد که مردم اندیشه همه اندر خوبی و پسندیدگی صورتی بندد و امید اصل او اندر دل خویشتن محکم کند و قوت شهوانی او را بر آن مدد میدهد تا محکم گردد.))

سری به کتاب غیاث اللغات میزنیم و از نظر و تحقیقات نویسنده این کتاب استفاده میکنیم:

(( مرضی است از قسم جنون که از دیدن صورت حسن پیدا میشود. ))

کلمه ای است از مشتقات عشقه. عشقه گیاهی بود که به آن لبلاب میگفتند و چون به درختی بپیچد آن درخت را خشک گرداند و این حالت عشق است که فرد را خشک و زرد کند. رجوعی به کتاب ذخیره ی خوارزمشاهی میکنیم:

عشق

بسیار دوست داشتن ، گران سنگ ، بلند اقبال ، بلندبالادست ، چالک دست ، آتش دست ، جوانمرد ،

در فرهنگ معین از نظر روانشناسی مطلب جالبی آمده که ذکر کردن آن خالی از لطف نیست (( دوستی مفرط و محبت تام ، و آن در روانشناسی یکی از عواطف است که مرکب میباشد از تمایلات جسمانی، حس جمال ، حس اجتماعی ، تعجب ، عزت نفس و غیره. علاقه ی بسیار شدید و غالبا نامعقولی است که گاهی هیجانات کدورت انگیز را باعث میشود، و آن یکی از مظاهر مختلف تمایل اجتماعی است که غالبا جزو شهوات بشمار آید.))

(( تعریف آن نزد اهل سلوک آن است که آنچه تو را از متاع دنیا سودمند باشد ببخشائی به دیگران، و آنچه از دیگران بر تو رسد و زیان آور باشد به بردباری بپذیری و تحمل آن کنی. و

1)اول،فقدان دل که (( من لیس بمفقود القلب لیس ب

2)دوم تاسف،

3)سوم وجد.

4) چهارم بی صبری، چنانکه گویند:

الصبر عندک مذموم عواقبه

والصبر فی سائر الشیاء محمود

3)پنجم صبابت،

و

به نظر میرسد که نویسنده کتاب ((کشاف الاصطلاحات الفنون)) با نویسنده ((فرهنگ مصطلحات عرفاء از لمعات و طرائق و کشاف و شرح و تعریف مقدمه ی نفحات الانس و محبت نامه)) نظری شبیه به هم دارند چنانکه این نویسنده عارف میگوید:

((

و اما در آخر به بررسی

(( مساله

اما فلاسفه در مورد

1) محبت نفوس حیوانیه به نکاح.

2) محبت به رؤساء برای ریاست و حفظ آن.

3) محبت و

4) محبت علماء و حکما در اندوختن علوم و معارف و احکام و مسائل علمی.

5)محبت و

دارای صفت زیادی میباشد که اندکی از آن را در زیر میبینم :دریا دل ، دل افروز ، بنده نواز ، گره گشای ، سخت بازو ، سرکش ، بی پروا ، بی قرار ، ستم پیشه ، غیور ، شور انگیز ، شعله خواری ، هستی سوز ، جگر سوز ،عالم سوز ، خانه سوز ، خانه پرداز ، خونخوار و خون آشام و ...عشق در کل مقدس است، ولی هر چیزی مثه دروغ هم در جای خودش خوب هست و هم بد. نویسنده کتاب کشاف اصطلاحات الفنون، عشق را در وادی عرفان به تصویر میکشد. چنانکه: عشق آخرین پایه ی محبت است و فرط محبت را عشق گویند. و گویند عشق آتشی است که در دل آدمی افروخته میشود و بر اثر افروختگی آنچه جز دوست است سوخته گردد و نیز گفته اند که عشق دریایی است پر از درد و رنج. دیگری گوید عشق سوزش و کشته شدن است، اما بعد از شهادت با لطف ایزدی عاشق را زندگی جاویدان نصیب گردد بطریقی که فنا و نیستی را در پیرامون او ره نباشد. و هم گفته اند عشق جنونی الهی است که بنیان خود را ویران سازد. و نیز گفته اند ثبات و استواری دل با معشوق باشد بلاواسطه. و گویند عشق ماخوذ است از عشقه و آن نباتی است که بر تنه ی هر درختی پیچد آن را خشک سازد و خود به طراوت خویش باقی ماند ، پس عشق بر هر تنی که برآید جز محبوب را خشک کند و محو گرداند و آن تن را ضعیف سازد و دل و روح را منور گرداند. در مقام عشق گاه باشد که عاشق از خود بیخود و بیخبر شود بنحوی که معشوق را در حال حضور نشناسد و جویای او باشد همچنانکه از مجنون لیلی حکایت کنند که روزی لیلی از جانب مجنون میگذشت ، خواست با مجنون صحبت کند ، او را بخواند ، مجنون چندان در فکر و یاد لیلی فرو رفته بود که او را نشناخت و گفت عذر من بپذیر و دست از من بازدار که یاد لیلی مرا از ذکر و اندیشه ی هر موجودی فارغ و به یاد خویشتن مشغول داشته و مرا سخن گفتن با غیر نیست. و این مرتبه پایان مقامات وصول و قرب باشد. و در این مقام معروف و عارف متحد شوند و دویی از میانه برخیزد و عاشق و معشوق یکی گردند، و جز عشق هیچ باقی نماند. پس عشق ذاتیست صِرف و خالص که تحت اسم و رسمی و لغت و وصفی داخل نشود. و در آغاز پیدایش عاشق را به وادی فنای محض کشاند بنحوی که نام و نشان و وصفی از او باقی نگذارد و ذات او محو کند و در پایان امر نه عاشقی و نه معشوقی در کار باشد، و آنجاست که عشق به هر دو صورت جلوه گر گردد و به هر دو وصف متصف شود، زمانی به صورت عاشق و زمانی به صورت معشوق در آید. و مراتب آن را پنج درجه نوشته اند:عاشق )). عاشق در این مقام بی معشوق خود هر دم از حیات متاسف بود.عاشق درین مقام مدهوش بود و از غلبه ی عشق بیهوش.عشق را جمعیت کمالات نیز گفته اند، و این جز حق را نبود. و آن را ذات احدیت نیز ذکر کرده اند. و عاشق آن را گویند که اثر عقل در او نباشد و خبر از سر و پا ندارد و خواب بر خود حرام گرداند، زبان ذکر و دل بفکر و جان به مشاهده ی او مشغول دارد.))عشق چون به کمال خود رسد قوا را ساقط گرداند و حواس را از کار بیندازد و طبع را از غذا باز دارد و میان محب و خلق ملال افکند و از صحبت غیر دوست ملول شود یا بیمار گردد و یا دیوانه شود و یا هلاک گردد. و گویند عشق آتشی که در قلب واقع شود و محبوب را بسوزد، عشق دریای بلا است و جنون الهی است و قیام قلب است با معشوق بلاواسطه. عشق مهمترین رکن طریقت است که آخرین مرتبت آن عشق پاک است و این مقام را تنها انسان کامل که مراتب ترقی و تکامل را پیموده است درک میکند. و شکی نیست که محبت و عشق و علاقه پایه و اساس زندگی و بقاء موجودیت عالم است زیرا تمام حرکات و سکنات و جوش و خروش جهانیان براساس محبت و علاقه و عشق است و بس. و عرفا گویند حتی وجود افلاک و حرکات آن بواسطه ی عشق و محبت است و گویند سلطان عشق خواست که خیمه بصحرا زند، درِ خزائن بگشود گنج بر عالم پاشید، ورنه عالم با بود و نابود خود آرمیده بود و در خلوتخانه ی شهود آسوده،(( کان لله و لم یکن معه شیء)) ))عشق در فلسفه میرسیم و میخواهیم ببینیم فلاسفه چه نظری در مورد عشق دارند. در این میان مطلبی را که در ((فرهنگ علوم عقلی از اخوان اصفا و رسائل رازی)) را از همه بهتر دیدم و جالب نوشته شده که خوب است این مطلب را نقل کنم:عشق یکی از مسائلی است که در فلسفه ی افلاطون و افلاطونیان اخیر و فلسفه اشراقی ایران و فلسفه ی باطنیه مورد توجه و بحث قرار گرفته است. بعضی عشق را رذیلت و بعضی فضیلت میدانند. اخوان الصفا و صدر الدین شیرازی گویند: عشق به معنی عام خود ساری (= نفوذ گری) در تمام موجودات و ذرات عالم بوده و هیچ موجودی در عالم نیست مگر آنکه به حکم عشق فطری ساری در موجودات در جریان و حرکت است، و آن را به سه قسمت تقسیم کرده اند: عشق اصغر ، عشق اواسط و عشق اکبر. و نیز از جهت دیگر آن را به عفیف و عقلی و وضیع تقسیم کرده اند. و از دیدگاه دیگر به حقیقی و مجازی تقسیم شده است.عشق به زیبا رویان اختلاف کرده اند که آیا این نوع عشق ممدوح است یا مذموم. بعضی آن را مذمت کرده اند و بعضی خوب دانسته اند، و بعضی از رذایل دانند و بعضی از فضایل شمرند، بعضی گویند مرض نفسانی است و بعضی گویند جنون الهی است.صدرالدین و اخوان الصفا را عقیده بر آن است که این نوع عشق که نتیجه ی آن التذاذ(=لذت بردن) به صورتهای زیبا است و محبت مفرط به زیبارویان است که در نفوس اکثر ملت ها و امم موجود است. نیز از قراردادهای الهیه است که تابع مصالح و حکم خاصی است و از این جهت مستحسن و ممدوح است و اینگونه عشق ها اکثر منشاء صنایع ضریفه است. عشق به زیبارویان منشاء نکاح و زواج و بقای نوع است. عشق به صبیان و غلمان که در میان بزرگان علم و حکمت است جهت تعلیم و تأدیب و آموختن علم و صنعت است و عنایت حق تعالی ایجاب میکند که این نوع عشق ها باشد تا معلم به متعلم خود توجه کند، و محبت و علاقه میان افراد عامل مهم است که آنها را بیکدیگر پیوند داده و نظام خاص اجتماعی و تعاونی را مستقر میدارد و هیچ نوع عشقی اعم از عشق اناث به ذکور و ذکور به اناث و ذکور به ذکور بیهوده نیست و تمام عشق ها از امور ممدوحه اند و برای مصالح خاص میباشند. معشوقات نیز بر حسب توجه و نظر اشخاص متفاوت و متکثرند از این قرار:عشق تجاری برای جمع آوری ثروت و مال.عشق اهل صنعت بر اضهار صنع خود و به وجود آوردن مصنوعات خوب.

عشق

در پایان خالی از لطف نیست که بگویم در کتاب غیاث اللغات،

در ضمن من رشته ریاضی هستم. ولی خوب میتونم تحقیق بنویسم . آخه ریاضی رو چه به